ڪهاڻيون

مريءَ ۾ رڪارڊ برفباري ٿي هئي. پهاڙ، وڻ، ٻوٽا سڀ برف سان ڍڪجي چُڪا هئا. رستي تي ڪوِلين جيان گاڏين

شهدادپور جي ابڙا پاڙي ۾ چاچا عرس لاکي جي هڪ هوٽل هوندي هئي. اڄ به ان جاءِ تي سندس پٽن

ايڊووڪيٽ علي خان رات کان جڏهن فيس بُڪ تي سنڌ جي نقشي تي چار رنگ ڏٺا هئا ته سمهي نه

ڀورل ۽ غلام رسول ميربحر جي ملھه ڏسڻ لاءِ پري پري کان خلق آيل ھئي… “واااھ! اکر وارو ملھه آھي،

صبح جا ساڍا چار پئي ٿيا، سڄو شهر اونداهيءَ ۾ وڪوڙيل هو. ٿڌي واءُ جي سوساٽن کانپوءِ گهٽين ۾ڪجهه پلن

حسين آباد گدو چوڪ ۽ ڪوٽڙي پل آٽو ڀان ٿڌي سڙڪ کان مٽندڙ گاڏيون، گاڏيون نه ڄڻ ٻرڙن مان ڪوئا،

“ڪڏهن ڪڏهن اسان ڀُل ۾ پاڇا به پُوڄي وٺندا آهيون.” مير آريءَ سامهون بيٺل شاهي وڻ ڏسندي ڳالهايو ته آسيه

احتجاج واري ڏينهن کان صرف ڪجهه ڏينهن اڳ… سرمد جي ڪمري ۾ وقت ڄڻ بيهي ويو هو. اولهندي ڀت تي

اروڙ جي پھاڙي تي موجود تاريخي محمد بن قاسم مسجد ڏانھن ويندڙ پراڻن سِرن جي ڏاڪڻ تي چڙھڻ کان اڳ

سرڪاري اسپتال ۾ ماڻھن جي اچ وڃ لڳي پئي ھئي. آسيه اسپتال جي دروازي وٽ ٻڏتر واري حالت ۾ بيٺي

منهنجي ساڄي هٿ ۾ ڪڏهن قلم ته ڪڏهن سگريٽ هوندو هو، ٻنهي ۾ فرق صرف اهو هو ته، قلم ڪردارن

”ٻڌ ته…“ “جي…” سارنگ ۽ صنوبر بي ايس پوليٽيڪل سائنس جي ٽئين سال جا اسٽوڊنٽ ھئا ۽ ڪلاس ختم ٿيڻ