شاعري

غزل ساحر راهو جڙي بوراق کي ڏاوڻ، وجهڻ لئه ڏان ڏائن ٿا، شڪاري ڄار لفظن جا، پکيڙي جام چائن ٿا.

شاعري

نظم آتم دراوڙ شاهڪار چِتِرُ رنگ هاريو ڪيترو، مس ته ڳل چِٽيو هيو، کوڙ نقش رهجي ويا، نينَ تنهنجا دلربا

شاعري

مجيب اوٺو ڪائنات جي سياري نمبر ٽئين ۾ ڪيترائي عظيم انسان پيدا ٿيا آھن، جن طب، علم ۽ آرٽ ۾

شاعري

غزل ساحر راهو ڳلن تي لال ڏاڙهُن جي چپن تي ليار جي موسم، انگُوري نيڻ چاهن ٿا سڄڻ سهڪار جي

شاعري

حُسين جي عَظمت پروفيسر مشتاق مھر اِحسان دينِ حَق تي، ڪيڏو حُسين جو آ اِسلام جو ھي چَرچو، صَدقو حُسين

شاعري

غزل ساحر راهو تنهنجي گهر جو، رستو آئون، خوابن جو گُل، دستو آئون. ڪنڌيءَ تي هڪ، تنها وڻ جي، صُورت

شاعري

ڪاش دل جي، گام جون سرگوشيون،
پاڻ ماڻيون، شام جون سرگوشيون.
تنهنجي هوندي، ڪيئن چاهيندا پرين،
پياس ۾ چپ، جام جون سرگوشيون.
سانتِ جي خوشبُو، اکين ۾ آھ دل،
ديس ۾ هڪ نام جون سرگوشيون.
ڪُوڪ ڪويل ۾، ڪنائي ٿي هوا،
گُل مُهر جي، لام جون سرگوشيون.
سِرِڪِيون ٿي، ساھ جي گُلدان ۾،
مهڪ ڪنهن، بينام جون سرگوشيون.
محل جي بُنياد ۾، آهِنِ دٻيل،

شاعري

تصويرُن، سان تصويرُن جون، ڳالهيون آهن،
خاموشين، جي جاگيرُن، جون ڳالھيون آھن.
ساھ هوا ۾ ڳولين ٿا، ڏس خوشبُو جا،
پاڻيءَ سان ڪُجھ، تحريرُن جون ڳالھيون آھن.

ادب

شاعري

وطن جي مُحبت نه مَرندي ڪڏهن
مٽيءَ جو رهي موھ ٿو ساھ ۾
جيئن ڪُن ڪَڙڪاٽ درياھ ۾
تيئن نيٺ سُهڻي به تَرندي ڪڏهن
وطن جي مُحبت نه مَرندي ڪڏهن
وطن جي مُحبت نه مَرندي ڪڏهن
رهي جُهور ڀي ٿي جوانن جيان
اَٽل آ سدا آسمانن جيان

ادب

شاعري

گلڙا ۽ گلزاري هوندي،
چوڏس باغ بهاري هوندي،
خوشبوءِ خوشبوءِ مهڪي پوندي،
رنگ برنگي پوپٽ هوندا،
هٿ ۾ ڊنگهري،
پاڻ ڀنڀورين پويان ڊوڙي،
ٽهڪ وکيري جڳ سمورو،
خوشبوئن سان واسينداسين،
پير پير ۾ پائينداسين،

ادب