ڪهاڻيون

“ڪڏهن ڪڏهن اسان ڀُل ۾ پاڇا به پُوڄي وٺندا آهيون.” مير آريءَ سامهون بيٺل شاهي وڻ ڏسندي ڳالهايو ته آسيه

احتجاج واري ڏينهن کان صرف ڪجهه ڏينهن اڳ… سرمد جي ڪمري ۾ وقت ڄڻ بيهي ويو هو. اولهندي ڀت تي

اروڙ جي پھاڙي تي موجود تاريخي محمد بن قاسم مسجد ڏانھن ويندڙ پراڻن سِرن جي ڏاڪڻ تي چڙھڻ کان اڳ

سرڪاري اسپتال ۾ ماڻھن جي اچ وڃ لڳي پئي ھئي. آسيه اسپتال جي دروازي وٽ ٻڏتر واري حالت ۾ بيٺي

منهنجي ساڄي هٿ ۾ ڪڏهن قلم ته ڪڏهن سگريٽ هوندو هو، ٻنهي ۾ فرق صرف اهو هو ته، قلم ڪردارن

شهر جي هڪ مشهور چوڪ تي ٻائي جيءَ جو ڪوٺو آهي، جيڪا ڪجهه ڪمرن تي ٻڌل هڪ حويلي نما ماڙي

گهاٽي وڻ سان ڪيترين ئي سادڙين مائين جون اميدون لڳل هيون. هر سومر تي عورتن جو هڪ ميڙ هن وڻ

رويا اٺين درجي جي شاگردياڻي هئي، پر پنهنجي عمر کان ٿوري وڏي نظر ايندي هئي.خوبصورت نظر ايندڙ رويا جنهن جا

تحرير: ڊاڪٽر خالد جميل اختر انهيءَ کانپوءِ آئون ڪيترائي ڀيرا چاچي افضل جي ٽانگي ۾ سواريءَ طور چڙهيس هُن پنهنجيون

هو اوچتو هليو ويو، ڪنهن نه ڄاتو هن کي ڇا ٿيو، ڪوبه پرواھ ڇو ڪندو؟ هو ڪوئي به نه هو.

انهن ڏينهن ۾ اسان جي ڳوٺ ۾ وڏيري حاجياڻي جي گهر کانسواءِ ڪنهن جو به گهر پڪين سرن جو ٺهيل

زال جي گذاري وڃڻ کانپوءِ جڏهن پهريون ڀيرو ابرار بازار ۾ سودو وٺڻ آيو هو ته سندس ٻنهي ڪلهن کان