ڪهاڻيون

نذير کي ننڍپڻ کان ئي مئل ماڻهن کان ڊپ لڳندو هو. اهو عام ڊپ نه هو، پر اهڙو خوف هو،

چاچي ڪمال جي هتان لڏي ٻئي شهر وڃڻ کي اڃان ڏهه، ٻارنهن ڏينهن مس ٿيا هئا ته سندس گهر اڳيان

فِرنگين جي سياسي باقيات ته اڄ به اسان کي ورهايو، ويڙهايو ۽ حڪمراني ڪيو واري ڪِرت سان اسان جي مٿان

مون نيپولين جا پنهنجي محبوبا جوزفين ڏانھن لکيل پيار جا خط پئي پڙهيا. جنهن ۾ هو ساڻس اڻ مئي پيار

”هوءَ آئي، هُن ڏٺو ۽ هُن کٽي ورتو…” اوهين سوچيندا هوندئو ته اِها ڳالهه ته روم جي بادشاهه لاءِ چيل

ٽن ڏينهن کان شهر سڙي رهيو آهي، مان فليٽ جي دريءَ مان سڙندڙ شهر جو نظارو ڏسي رهي آهيان. سچ

تهجد جي وقت حافظ عبدالڪريم جو گهر پُرسڪون مٺي ننڊ ۾ سُتل هو،۔ اوچتو دروازي تي زوردار ڌڪ جو آواز

رات جي سياهي پوري زمين کي پنهنجي ڀاڪر ۾ ڀري ورتو هو. آسمان تي تارا مڌم روشنيءَ سان ٽمٽمائي رهيا

هڪ گهاٽي وڻ جي ٽاري تي هڪ پراڻو، پر مضبوط آکيرو هو. ان آکيري ۾ هڪ اهڙو پکي رهندو هو

هن ويگن ۾ اچانڪ ٽهڪ ڏنو، ويگن ۾ ويٺل ماڻهن هن تي نظر ڊوڙائي. هو ويگن جي شيشي ٻاهران نظر

اڄوڪو ڏينھن سڀني شاگردن ۽ شاگردياڻين لاءِ تمام گهڻن يادگار، حسين لمحن ۽ احساسن سان ڀريل قيمتي پلن ۽ پھرن

رات جيڪا پنهنجي جوڀن جي عروج تي هئي، لاڙ مٿان چنڊ پنهنجي چريائي ۾ رات سان اک اڙائڻ جي چڪر