معاشرتي ناڪامي ۽ نفسياتي بگاڙ!

اڄوڪو سماج جتي هڪ پاسي ترقيءَ جون منزلون طئي ڪري رهيو آهي، اتي ٻئي پاسي اخلاقي ۽ انساني قدرن جي سخت ترين زوال جو شڪار پڻ آهي. اخبارن ۽ سوشل ميڊيا تي روزانو اهڙيون لڱ ڪانڊيندڙ خبرون سامهون اچن ٿيون، جن کي ڏسي عقل حيران ۽ انسانيت شرمسار ٿيو وڃي. معصوم، نابالغ ٻارن ۽ بي زبان جانورن سان جنسي زيادتي (بدفعلي) جا وڌندڙ واقعا رڳو جرم ناهن، پر اهي اسان جي مجموعي معاشرتي صحت تي هڪ وڏو سواليه نشان آهن. آخر هڪ انسان ايترو وحشي ڪيئن ٿو بڻجي وڃي؟ ان وحشت جي پٺيان ڪهڙا سماجي، نفسياتي ۽ سائنسي ڪارڻ آهن؟ اچو ته انهن جو گهرو جائزو وٺون.
نفسياتي بگاڙ ۽ بيماريون: ٻارن سان زيادتي ڪندڙ اڪثر ماڻهو هڪ شديد نفسياتي بيماريءَ جو شڪار هوندا آهن، جنهن کي طب ۽ نفسيات جي ٻوليءَ ۾ پيڊوفيليا چيو ويندو آهي. هيءَ هڪ اهڙي ذهني ڪيفيت آهي جنهن ۾ هڪ بالغ شخص کي رڳو نابالغ ٻارن ڏانهن جنسي ڪشش محسوس ٿيندي آهي. اهڙيءَ طرح جانورن سان زيادتيءَ واري عمل کي بيماريءَ جي حد تائين زوفيليا يا بيسٽيالٽي چيو ويندو آهي. نفسياتي ماهرن موجب، اهي ماڻهو عام طور تي ڪنهن ٻئي بالغ انسان سان نارمل لاڳاپا قائم ڪرڻ جي صلاحيت وڃائي چڪا هوندا آهن، تنهنڪري اهي پنهنجي جنسي خواهش کي پورو ڪرڻ لاءِ اهڙن جاندارن کي نشانو بڻائيندا آهن جيڪي ڪمزور هجن ۽ مزاحمت نه ڪري سگهن. جديد سائنسي ۽ نيورولاجيڪل تحقيقن مان معلوم ٿيو آهي ته اهڙي وحشياڻي ذهن جي پٺيان دماغ جي ساخت ۽ ڪيميائي تبديليون پڻ ڪردار ادا ڪن ٿيون
دماغ جي ساخت ۾ نقص: ايم آر آئي (MRI) اسڪينز مان ظاهر ٿيو آهي ته پيڊوفيليا يا شديد جنسي بگاڙ جي شڪار ماڻهن جي دماغ جي فرنٽل لوب (Frontal Lobe) ۾ نقص هوندو آهي. دماغ جو هي حصو انسان جي فيصلي ڪرڻ جي صلاحيت، اخلاقيات ۽ جذبات کي ڪنٽرول ڪندو آهي. جڏهن ان ۾ بگاڙ اچي ته انسان پنهنجي وحشياڻي جبلت تي قابو ناهي رکي سگهندو.
امپلس ڪنٽرول جي ڪمي: دماغ ۾ موجود ڪيميائي مادو سيروٽونين جذبات ۽ خواهشن کي اعتدال ۾ رکي ٿو. سائنسدانن موجب، سيروٽونين جي سطح ۾ گهٽتائي سبب ماڻهو پنهنجي جنسي جبلتن تي ضابطو رکڻ جي سگهه وڃائي ويهندو آهي ۽ نتيجي طور حيوانيت تي لهي ايندو آهي. تحقيق ڏيکاري ٿي ته ٻارن يا جانورن تي ظلم ڪندڙ اڪثر ماڻهو پاڻ پنهنجي ننڍپڻ ۾ ڪنهن نه ڪنهن قسم جي جسماني، ذهني يا جنسي زيادتيءَ جو شڪار ٿيل هوندا آهن. ننڍپڻ جو اهو صدمو انهن جي لاشعور ۾ ويهي رهندو آهي. وڏا ٿي اهي پنهنجي ان اندروني ڪاوڙ، ڪمزوري ۽ احساسِ محرومي کي مٽائڻ لاءِ پاڻ کان وڌيڪ ڪمزور مخلوق (ٻارن ۽ جانورن) تي طاقت جو استعمال ڪندا آهن ته جيئن کين پنهنجي طاقتور هجڻ جو احساس ٿي سگهي. اڄڪلهه انٽرنيٽ جي آسان رسائيءَ سبب هر قسم جو مواد آڱرين جي پورن تي موجود آهي. انٽرنيٽ تي “ڊارڪ ويب” جهڙيون جايون موجود آهن جتي ٻارن ۽ جانورن سان زيادتيءَ جا بي هودا وڊيوز هٿ ڪيا وڃن ٿا. جڏهن ڪو ماڻهو مسلسل اهڙو غير فطري مواد ڏسي ٿو ته ان جو دماغ آهستي آهستي نارمل جنسي لاڳاپن مان بيزار ٿي ويندو آهي ۽ ان جي اندر وڌيڪ وحشت ۽ غير فطري خواهشون جنم وٺنديون آهن. اسان جو سماج تيزيءَ سان هٿرادو زندگيءَ ڏانهن وڌي رهيو آهي. خاندانن ۾ پاڻ ۾ ويجهڙائي گهٽجي وئي آهي. جڏهن ڪو فرد سماج کان ڪٽجي اڪيلائيءَ جو شڪار ٿئي ٿو، ته ان جي ذهن ۾ منفي سوچون وڌيڪ تيزيءَ سان هليون اچن ٿيون. ان سان گڏوگڏ، روحاني ۽ اخلاقي تربيت جي کوٽ سبب ماڻهن مان “خوفِ خدا” ۽ “انسان دوستي” جو جذبو ختم ٿي رهيو آهي، جنهن ڪري اهي جبلتن جا غلام بڻجي چڪا آهن. ٻارن ۽ جانورن سان بدفعليءَ جا واقعا صرف ڪو انفرادي جرم ناهن، پر اهي هڪ انتهائي بيمار ذهن ۽ سماجي زوال جي نشاني آهن. ان وحشت جو مقابلو ڪرڻ لاءِ اسان کي گڏيل ڪوششون ڪرڻيون پونديون. قانون جي سختيءَ سان عملداري ٿيڻ گهرجي ۽ اهڙن جوابدارن کي عبرتناڪ سزائون ڏنيون وڃن. اسڪولن ۽ گهرن ۾ ٻارن کي “گڊ ٽچ ۽ بيڊ ٽچ” بابت آگاهي ڏني وڃي. نفسياتي بيمارين کي شرم سمجهڻ بدران انهن جو وقت تي علاج ڪرايو وڃي. انٽرنيٽ تي غير فطري مواد جي روڪٿام لاءِ سخت ترين فلٽر لڳايا وڃن. وقت اچي ويو آهي ته اسان خاموشي ٽوڙيون، ڇاڪاڻ ته اڄ جيڪڏهن اسان جو ٻار ۽ بي زبان مخلوق محفوظ ناهي ته سڀاڻي اسان جو وجود به خطري ۾ هوندو. سماج کي وحشت مان ڪڍي انسانيت ڏانهن واپس آڻڻ اسان سڀني جي گڏيل ذميواري آهي.