ڪاليج جا ڏينھڙا ۽ هاسٽل جون راتيون

زندگيءَ ۾ ڪجھه ڏينھن اھڙا ھوندا آھن، جيڪي وقت جي گذرڻ سان گڏ يادن جي پيتيءَ ۾ هميشه رھجي ويندا آھن. اھڙا ئي انمول ڏينھن آھن “ڪاليج جا ڏينھڙا” ۽ اھڙيون ئي بيمثال راتيون آھن “ھاسٽل جون راتيون.” اِھو اهڙو دور هوندو آھي، جتي نوجوان جڏهن پھريون ڀيرو پنھنجن پيرن تي بيھڻ سکندا آھن، پنھنجي سڃاڻپ ٺاھيندا آھن ۽ اھڙا دوست ٺاھيندا آھن، جيڪي زندگيءَ ڀر ساٿ نڀائيندا آھن. ھي مضمون انھن ئي سونھري ڏينھن ۽ راتين جي عڪاسي آھي، جيڪي ھر ان شخص جي دل ۾ ھڪ خاص مقام رکن ٿيون، جن اھو دور گذاريو آھي.۔
پھريون ڏينھن نئين دنيا ۾ قدم: جڏھن ڪو نوجوان شاگرد پھريون ڀيرو ڪاليج جي دروازي مان اندر گھڙندو آھي، تڏھن سندس دل ۾ عجيب گڏيل احساس ھوندا آھن. خوشي، خوف، اُتساھ ۽ ٿورڙي گھٻراھٽ. اسڪول جي بند ماحول کان نڪري ڪاليج جي کليل فضا ۾ اچڻ، نوان چهرا، نيون عمارتون، نوان استاد ۽ نئين آزادي. اھي سڀ ڪجھه ھڪ نئين دنيا جو احساس ڏياريندا آھن.
ڪلاس رومز جي وڏن دروازن مان لنگھندي، لائبريري جي خاموشيءَ کي محسوس ڪندي، ڪينٽين جي رونق ڏسندي، ھر نئون شاگرد پاڻ کي ھڪ نئين سفر جو حصو محسوس ڪندو آهي. هي اھو دور هوندو آھي، جتي ٻاروتڻ پوئتي رھجي وڃي ٿو ۽ جوانيءَ جو پھريون قدم کنيو وڃي ٿو.
دوستيون جيڪي زندگيءَ ڀر ساٿ ڏين: ڪاليج جي ڏينھن جي سڀ کان وڏي نعمت آھي “دوستي.” اھي دوست جيڪي ڪلاس ۾ گڏ ويھندا آهن، ھڪ ئي بينچ تي نوٽس ونڊيندا ۽ ٽيسٽ کان اڳ رات جو ٽيلي فون تي ڪلاڪن جا ڪلاڪ ڳالھائيندا رھندا آھن، اھي دوستيون وقت سان گڏ ايتريون پختيون ٿي وينديون آھن جو ڀائرن کان به وڌيڪ ويجھيون لڳنديون آھن.
ڪينٽين ۾ گڏجي چانھه پيئڻ، ڪلاس بنڪ ڪري فلم ڏسڻ لاءِ وڃڻ، امتحانن جي راتين ۾ گڏجي پڙھڻ ۽ نتيجن جي ڏينھن ۾ ھڪٻئي جو حوصلو وڌائڻ، اھي ننڍا ننڍا لمحا وڏيون يادگيريون بڻجي وينديون آھن. اھي دوست ئي ھوندا آھن جيڪي انسان جي خوشين ۾ کلندا آھن ۽ ڏک ۾ ڪلھو ڏيندا آھن.
استادن سان لاڳاپا ۽ سکيا: ڪاليج جي دور ۾ استاد رڳو ڪتابي علم نه ڏيندا آھن، پر زندگي گذارڻ جا ڍنگ به سيکاريندا آھن. ڪجھه استاد ايترا ته بااثر ھوندا آھن جو سندن ھڪ ھڪ لفظ عمر ڀر ياد رھجي ويندو آھي. اُھي جملا، جيڪي ڪلاس ۾ ڪنھن استاد چيا ھوندا آهن، سالن تائين ذھن ۾ گونجندا رھندا آھن ۽ ڏکئي وقت ۾ اهي ساڳيا لفظ رستو ڏيکاريندا آھن.۔
ھاسٽل جي زندگي، ھڪ الڳ ئي دنيا: جيڪڏھن ڪاليج ڏينھن جي روشني آھي ته ھاسٽل راتين جو سڪون ۽ رونق آھي. نوجوان شاگردن کي گھر کان پري رھڻ شروع ۾ ڏکيو محسوس ٿيندو آھي، پر آھستي آھستي ھاسٽل ئي ٻيو گھر بڻجي وڃي ٿو ۽ روم ميٽ ئي خاندان بڻجي وڃن ٿا.
راتين جون ڪھاڻيون: ھاسٽل جي راتين جو پنھنجو ئي هڪ سحر هوندو آھي. ڏينھن جو ٿڪل شاگرد جڏھن رات جو گڏ ٿيندا آھن ته ڳالھين جو سلسلو بيهڻ جو نالو ئي ناهي وٺندو ۽ سڄي ڏينهن جا قصا راتين جو هڪٻئي سان ونڊيا ويندا آهن.
گپ شپ جون محفلون: رات جو دير سان جاڳي، چانھه جا ڪوپ ھٿن ۾ جھلي، زندگيءَ جي ننڍين وڏين ڳالھين تي ڪلاڪن جا ڪلاڪ خرچ ٿي ويندا آھن ۽ وقت گذرڻ جي خبر ئي ناهي پوندي.
امتحانن جون راتيون: جڏھن اڳئين ڏينهن پيپر ھوندا آھن، تڏھن سڄي ھاسٽل جاڳندي رھندي آھي. ڪو نوٽس ٺاھيندو، ڪو زور سان پڙھي پڙھي ياد ڪندو ته ڪو ٻين کي سمجھائيندو، اھو ٽيم ورڪ وارو جذبو ۽ ھڪٻئي جي مدد ڪرڻ جو احساس انسان اتان کان سکي ٿو.
ننڍا جشن: ڪنھن جي سالگره ھجي، يا ڪنھن ٽيسٽ ۾ سٺا نمبر کنيا ھجن، ھاسٽل جي ڪمرن ۾ ننڍا ننڍا جشن ملھايا ويندا آھن، ڪيڪ جي بدران بسڪوٽ ۽ موسيقيءَ جي بدران رڳو کِل ڀري گفتگو اهڙن ننڍن جشنن جو سامان هوندو آهي.
گھر جي ياد: ڪڏھن ڪڏھن رات جي خاموشيءَ ۾ گھر جي ياد به ايندي آھي، اکيون به ڀرجي وينديون آھن، پر روم ميٽ جو ھڪ لفظ يا مذاق سڄو ماحول بدلائي ڇڏيندو آھي.
آزادي ۽ ذميداري جو سبق: ھاسٽل ۾ رھڻ سان انسان کي پھريون ڀيرو حقيقي آزادي ملندي آھي، پر ان سان گڏ ذميداري به. پنھنجا ڪپڙا پاڻ ڌوئڻ، پنھنجو وقت پاڻ سنڀالڻ، پئسا سنڀالي خرچ ڪرڻ، اھي سڀ سبق ھاسٽل جي زندگي سيکاريندي آھي، جيڪي اڳتي جي عملي زندگيءَ ۾ تمام گهڻو ڪم ايندا آھن۔
بارش جون شامون ۽ ڇت تي ويٺل شاگرد: ڪاليج جي ياد ۾ بارش جي شامن جو پنھنجو ئي مقام آھي. جڏھن مينھن پوندو آھي ته ھاسٽل جي ڇت تي شاگردن جو ميڙ لڳي ويندو آھي. گرم چانھه، پڪوڙا ۽ گڏوگڏ ڳائڻ، اھو منظر ڪنھن فلم جي سِين کان گھٽ نه ھوندو آھي. اھي شامون، جيڪي ان وقت عام لڳنديون آھن، بعد ۾ زندگيءَ جون سڀ کان قيمتي يادون بڻجي وينديون آھن.
عيدون ۽ تھوار ھاسٽل ۾: جڏھن تہهوار جي موقعي تي ڪجھه شاگرد گھر نه وڃي سگھندا آھن، تڏھن ھاسٽل ۾ رھندڙ ساٿي گڏجي اھو تہهوار ملھائيندا آھن. اھا ملڪيت، اھو پيار ۽ اھو ساٿ، جيڪو انھن لمحن ۾ محسوس ٿيندو آھي، ڪنھن به رشتي کان گھٽ نه ھوندو آھي.۔
وڇوڙي جو وقت ۽ ڀنل اکيون: جيئن ئي ڪاليج جو آخري سال ختم ٿيڻ لڳندو آھي، تيئن ئي ھڪ عجيب اداسي دل تي ڇانئجي ويندي آھي. اھي ساڳيا ڪلاس روم، اھو ساڳيو ھاسٽل جو ڪمرو، اھي ساڳيا دوست، ھاڻي اھو سڀ ڪجھه صرف يادن ۾ رهجي وڃڻ وارا آهن. آخري ڏينھن تي ڀاڪرن ۾ ڀاڪر وجھي روئڻ، فوٽو گراف ڪڍڻ ۽ ھڪٻئي کان واعدو وٺڻ ته “رابطي ۾ رھنداسين” اھو منظر ھر ان شخص جي دل کي ڇھي ويندو آھي، جنھن اھو دور ماڻيو ھجي۔.
***