ڪهاڻيون

اڄ ڊگهي عرصي کانپوءِ سعيد شاهه پنهنجي ننڍپڻ جي ڳوٺ ڏانهن موٽيو پئي. هاڻي اتي سندس ڪو ويجهو مائٽ باقي

اڪن فقير سوڙ پايو پنھنجي آستاني تي آھليو پيو هو. کيس پٽ اَجن زور پئي ڏنس ته اتي جُمن فقير

سخت گرمي ۾ مون کي جڏهن به اڃ لڳندي هئي ته مان شهر جي هڪ بنگلي جي ڀت تي رکيل

”پُٽ، ايس ايڇ او لهي ويو آ ڇا رات؟” ڪُراڙي منهنجي ڪلُهي تي هٿ رکندي پڇيو. ڪهڙو ايس ايڇ او

مان ڪَيٽو آهيان…! منهنجو نالو عجيب آهي نه! توهان کي حيرت ته ٿيندي هوندي..! پر، مان توهان کي وڌيڪ ٻڌائيندو

اي پل! تون ڪيڏي نه خوشنصيب آهين جو تنهنجو ذڪر ڪافڪا جهڙي عظيم لکاري ڪيو آهي. ڊڄ نه جهڙي نموني

ڪراچي يونيورسٽي ۾ جڏهن ايوننگ ڪلاس سسپينڊ ٿيندا آھن ۽ ستارا ۽ چنڊ شاگردن جا يادن جو ديوان ٿي پوندا

خبر ناھي اڄ ھوءَ ڪھڙين سوچن ۾ گم آھي. بظاھر ته ھوءَ آسمان تي ڇڙوڇڙ ننڍڙن ڪڪرن کي ھڪٻئي پٺيان

لاڙڪاڻي ۾ موجود اسٽيٽ لائف اِنشوئرنس جي بلڊنگ جي سامهون صفا نڪ تي موجود بنا اِنشوئر ٿيل مان جِلد ساز

سنڌ حڪومت جي تمام وڏي سڻڀي کاتي جو وڏو ڪامورو جنهن جي ھيٺان سڄي سنڌ ۾ ھزارين ملازم نوڪري ڪندا

ميجيڪل مومنٽ… ٻن لفظن جي ميلاپ مان ڦٽي نڪتل هڪ اهڙو لفظ جيڪو ڪنهن پرمسرت پل ڏانهن اشارو ڪري… ميجيڪل

نديم ۽ سليم گهاٽا دوست هئا. اهي ٻئي اسڪول مان گهر وڃي رهيا هئا ته نديم جي نظر هڪ ڀت