مواد تي وڃو
همسري
سائن اِن

ڪهاڻيون

ادب

ڪهاڻي: قتل جو مقدمو

پهريان ته هوءَ چپ چاپ ويهي هن جون ڳالهيون ٻڌندي رهي، پر پوءِ هن جي اکين ۾ بيزاري ۽ بوريت محسوس ٿيڻ لڳي. هن چيو بس ڪر، ڇڏ انهن ڪهاڻين کي، ڇا تون ڪهاڻيون لکي لکي ٿڪجين نٿو؟ جن پنن تي تون اهي ڪهاڻيون لکين ٿو اهي پنا سواءِ لفافه ٺاهڻ جي ٻئي ڪنهن به ڪم نٿا اچن. تون هڪ قابل رحم ماڻهو آهين، پر مان توتي رحم به نٿي کائي سگهان.
ادب

ڪهاڻي: پوپري

ملهار جي نظر جيستائين وئي ٿي، اوستائين فقط پاڻي ئي پاڻي هو. هُن جي سڄي زمين سمنڊ ڳڙڪائي ويو هو. اهوئي سمنڊ جيڪو سدائين سنڌوءَ جي ڇولين سان پيو ڌڪبو هو، اڄ ڪنهن چور وانگر اُن ملهار جي زمين چورائي ورتي هئي. سمنڊ کي هو چور سمجهندو هو، بلڪه وڏو ڌاڙيل هو، جنهن سندس آباد زمين تي ڌاڙو هنيو هو. لوڻياٺي ٿي ويل زمين هاڻ ڪنهن ڪم جي ڪونه رهي هئي.
ادب

ڪهاڻي: ڪيداريءَ ماءُ

ٿلھ: ھاڻوڪن ڏينھن ۾ جڏھن مون اخبارن منجھ “امامي اپالم” (ماسيءَ جا پاپڙ) جا اشتھار ڏٺا ته دنگ رھجي ويس. ڇو جو مون کي ڀاگيرتي ماسي ياد اچي وئي ھئي. جڏھن مون کي سندس دادلي پٽ ۽ پنھنجي گھاٽي دوست ڪيداريءَ جي بي وقتي موت جو خيال دل تي تري آيو ته منھنجي سڄي سرير ۾ بيچينيءَ جو دورو پئجي ويو.

ادب

ڪهاڻي: سائيڊ افيڪٽ

ڪوسٽر ۾ چڙھندي ئي مون دريءَ واري سيٽ هٿ ڪرڻ لاءِ هيڏانهن هوڏانهن ڏٺو؛ ٻنهي پاسي ٻه ٻه سيٽون هيون، جن تي اڪثر ماڻهو ويٺل نظر آيا. مون بيگ ڪُلهي تان لاٿو ۽ چشمو وارن ۾ اٽڪائي ڇڏيو! پريان ٻه سيٽون ڇڏي، ٽين سيٽ تي هڪ اڌڙوٽ عورت، ٻنهي سيٽن جي وچ تي ويٺي هئي، شايد اها هڪ ئي جاءِ خالي وڃي بچي هئي سڄي ڪوسٽر ۾! آئون وڃي سندس ڀر ۾ بيٺس:
وڌيڪ لوڊ ڪريو