ڪهاڻي: پنهنجو گهر
ڀاڄائي! ايتري بچت ڇو ٿي ڪرين؟ هاڻي ته تنهنجا ٻچا به اچي جوان ٿيا آهن, پاڻيهي روزگار کي لڳندا ته گهر گهاٽ به ٺاهي وٺندا.
ڀاڄائي! ايتري بچت ڇو ٿي ڪرين؟ هاڻي ته تنهنجا ٻچا به اچي جوان ٿيا آهن, پاڻيهي روزگار کي لڳندا ته گهر گهاٽ به ٺاهي وٺندا.
“شيڪسپئير” جي جڳ مشهور ڊرامي جوليس سيزر جو هڪ منظر آهي، سيزر سينيٽ ۾ اچي ٿو، سينيٽر هن تي ڇرن سان وار ڪن ٿا.
ماسترياڻي انيس، ’دي پرل آف دي اوريئينٽ‘ منجھ گھڙي، جيڪو ان وقت صفا سُڃَ لڳو پيو ھو. سڌي ڪائونٽر تي پھتي، جتي رياض حلابي، چِٽن گلن واري ڪپڙي جا ٿانَّ ويڙھي رھيو ھو.
آئون ۽ رباب ننڍپڻ جون بھترين سھيليون ھئاسين ۽ اسڪول ۾ بـه گڏ پڙھندا ھئاسين. ڪلاس ۾ اسان ٻنھي جو ھر ٽيسٽ ۽ پيپر ۾ مقابلو ھوندو ھو سو تقريبن ھميشـه پوزيشن کڻندا ھئاسين.
مِس خديجه ماهه جبين جو درد ڀريو داستان ٻڌڻ کانپوءِ هڪ ڊگهو شوڪارو ڀريندي کيس صلاح ڏيندي چوڻ لڳي،
”جيڪڏهن تنهنجي مسئلي جو ڪو به حل ڪونهي ته پوءِ فقط اهوئي طريقو آهي ته هتي چاچن وٽ رهي پئو،
ڀارتي ڪپڙن تي صابڻ هڻي برش سان رڳڙڻ لڳي، صابڻ گج بڻجي وهي رهيو هو ۽ ساڻ ڪپڙن جي ميراڻ پڻ کڻي وڃي رهيو هو.
پيڊرو لوڪس حياتيءَ جون ٻٽيھ بھارون ماڻڻ پڄاڻان، سنجيدگيءَ سان ڪجھ ڪرڻ جو سوچي رھيو ھو. ھو پنھنجي فطرت ۾، ھڪڙو مشڪرو ھو. ھيل تائين ته ڏاتار جي ڏنل انھيءَ ڏات ذريعي پنھنجو گذر سفر ڪندو پئي آيو.
گوري هڪ امير خاندان سان تعلق رکڻ واري ۽ گهڻي خوبصورت ۽ نازن سان پاليل ڇوڪري هئي، ۽ ان جو مڙس پاريش جنهن محنت ڪري پنهنجي غربت ۽ تنگدستي ختم ڪري، معاشري ۾ هڪ سٺو نالو ڪمائي ورتو هو.
انهيءَ زماني ۾ مان سرجيڪل وارڊ ۾ رجسٽرار هئس ۽ ان وقت آچر بدران جمع جي ڏينهن موڪل ٿيندي هئي.
ڊيڄاريندڙ ڪمانڊر هُن وٽ آيو. ”او ڙي، تون آرٿو ڊوڪس آهين، ڪيٿولڪ آهين يا مسلمان؟“
”مان ٻُڌمت جو پيروڪار آهيان.“
ھڪڙي سندر شام جو، ھڪڙو سھڻو ڪلارڪ ايوان ديمترچ چيروياڪوف، ٿئيٽر اندر، اڳين سيٽن جي ٻي قطار منجھ ويھي، دوربين جي مدد سان اوپيرا ’ڪارناويل جا گهڙيال‘ کان محظوظ ٿي رھيو ھو.
سور کائي کائي جيئن ئي ٻارڙو پيدا ٿيو امينا خوف ۽ صدمي سبب اکيون بند ڪري ڇڏيون، ٻار جي دانهن تي ڏاڏي ڀاڳل اندر اچي دائيءَ کان اشاري ۾ پڇيو ته ”ڇا ڄائو آهي؟“ دائيءَ آهستگيءَ سان چيس ”ڌيءَ“.