ڪهاڻيون

وري گهنٽي وڳي. سوچيم اٿي در کوليان، پر شرير جي ڪمزوري آڏو آئي. اٿڻ جي ناڪام ڪوشش ڪيم، پوءِ ليٽي

پتڪوءَ کي ڏاڍو بخار ٿي پيو ھو، جنھن ڏينھن پتڪوءَ جو پيءُ مينھن جي پاڻيءَ ۾ ڪِري پيو ھو ۽ پتڪوءَ ھمت

آبرا ڪا ڊابرا … اهڙو لفظ جنهن سان جادو واري ڪنهن منتر کي بيان ڪجي. آبرا ڪا ڊابرا… هڪ اهڙو

ڪهاڻيڪار: منشي پريم چند ڪنھن ڳوٺ ۾ شنڪر نالي ھڪڙو ھاري رھندو ھو. سادو سودو، مسڪين مارو ماڻھو. پنھنجي ڪم

سانوڻيءَ جي وسڪارن جي مُند اچي وئي ھئي، ٻن ٽن ڏھاڙن کان اُڀَ تي ڪارا ڪڪر پکڙيل ھئا ۽ ڪَنھن

”ڪملي، مهرباني ڪري منھنجو به ڦُل ڀر. ٻه چار ڦوڪون ھڻان ته ڪو دماغ شانت ٿئي.” نانيءَ اھڙي ھدايت واري

ڪهاڻيڪار: سيلي جينز ڪم شروع ڪرڻ کان اڳ، ھن پنھنجي ٽنھي ساٿين کي مانيءَ جي دعوت تي سڏايو. الزامور کي

پتڪو هونئن ته ھڪ ڏاھو پوپٽ ھو، پر ڪڏھن ڪڏھن ڏنگو به ٿي پوندو ھو ۽ اھڙي حرڪت ڪري وجهندو

امان خيري، ڀيڻ صفوءَ جو ڪڏهن وھانءُ ڪنداسين؟ سونا ڀيڻ پرڻجي ويئي. ڳاڙهو کُنڀو ورتو آھينئي؟ ٽڪن واري سڳي ته

تحرير: صنم جاگيراڻي الارم صبح جا ست وڄايا ته هوءَ سُڄاڳ ٿي وئي. سائيڊ ٽيبل تي رکيل الارم ڳچ دير

بَخشو سهڪندو، ٿاٻا کائيندو، اچي پَروءَ جي سامهون بيٺو. ڪوڏر ڪُلهي تي، وَرَ مٿي گوڏن تائين ڇڪيل، چولو ٻنهي ڪنڊن

ڪريم توکي هڪڙي ڳالھ ٻڌائڻي اٿم غور سان ۽ خاموشي سان ٻڌ. فجر جو وقت هو، آئون چانھ لاءِ ٺڪر