ڪهاڻيون

غوثپور جي ٿاڻي تان مس وڃي منهنجي جان ڇٽي..! ايئن آزاد ٿيس ڄڻ ڪو سالن جو قيد ٿيل ڏوهاري جيل

رمضان جي پورن ٽيھن ڏينهن پڄاڻان، اڄ عيد آئي. ڪيڏي نه وڻندڙ ۽ رنگين صبح آهي. ٻارن وانگي ٽڙندڙ، وڻن

اڄ پِتڪُو اڪيلو ئي کيڏي رھيو ھو. ڳاڙھي گلابن واري ھنَ سھڻي باغ ۾ رھندڙ سڀ وڏا پوپٽَ، روز جيان

I Love Photos… Because the best thing about them is that: They never change, even when the people in them

اڙي توکي خبر نه پئي ڇا ته آمريڪي صدر ٽرمپ سڄي دنيا جي ملڪن تي ٽيرف مڙھي عالمي معاشي اسٽيج

جڏھن ذهن جي اُڏام آڪاش کي ڇھڻ جي تمنا رکي ۽ اُن جي هيٺان زمين تي اميد جي پرن سان

سڀ ڳالهيون ڳُڙ ٿي ويون هيون ۽ هو سڀ انهن کي چٽي رهيا هئا، ماڪوڙن وانگر. ماڪوڙي جو مونث ڇا

ٻارو! اهو پهاڪو سهڻيءَ سنڌي ٻوليءَ ۾ مشهور آهي ته، “گدڙ ڊاک نه پڄي آکي ٿو کٽا” معنيٰ ته گدڙ

پِتڪُو، ننڊَ مان اُٿيو ته پنھنجي امڙ کي ھيڪل (اڪيلي) ڏٺائين. “امان، بابا ڪيڏانھن ويو؟” پتڪوءَ پڇيو. ڇو جو صبح

مئي جو مھينو ھو، گرمي پنهنجي عروج تي ھئي مٿان وري صبح کان اسڪول ۾ بجلي به نه ھئي، سو

”پيارا دوست“ ڳاڙھو پوپٽ پِتڪُو، ڏاڍو سَرھو ھو. جڏھن کان ھنَ پنھنجن دوست پوپٽن جي حياتي بچائي ھئي، تڏھن کان

وڏي اَسر ويل سياري کي آجيان ڪرڻ لاءِ مينهن آگَم آگَم ڪري وسڻ کانپوءِ خدا ڀيک (خدا بخش) به پنهنجي