ڪهاڻيون

دانش ترڪ اڄ صاحب ڪاليج جي موڪل کان اڌ ڪلاڪ اڳ ئي گهر اچي ويو، ڪاغذن جو فائل ۽ خريد

پينڊوريا جي مشھور قوم ۾ ھڪ ڏھاڙي، اعليٰ حاڪمن جي دماغ ۾ اھو شڪ اچي اڀريو ته ڪتابن ۾ اھڙا

اهي جيتامڙا ٻار اهي جيتامڙا پکي ڊڪَ ڊوڙ ٺينگ ٽپ ڏيندڙ وڏن جي ڀيٽ ۾ هڪ ٻئي سان وڌيڪ هري

پراڻي وقت جي ڳالهه ڪندا آهن ته ڪنهن ڳوٺ ۾ هڪ غريب هاري رهندو هو، جنهن جا ٽي پٽ علي

ڪهاڻيڪار: ڀوديو شرما (ڀارت) آشيش دويدي، ھيوسٽن ۾ سالن کان رھندو آهي. ھڪ ڏھاڙي ٻڌايائين ته پاڻ گورکپور جو رھواسي

هو ٻيئي اوندهه ۾، پٿرائين دڳ تان وڃي رهيا هئا، ٿڙندا ٿاٻڙندا، پڪي روڊ ڏانهن ٻيئي پاڇا ٿي لڳا اوس

ليکڪ: پطرس بخاري گدڙ کي کنئي کُٽي ته شھر مُنھن ڪري. مون کي به کنيو کُٽيءَ جو ھڪڙي ڏھاڙي پنھنجي

ليکڪا: زاڪيئا زُبيري پتڪڙو قد، پر زبان ڏهه وال وڏي… ۽ جڏهن زبان ڪئنچيءَ وانگر هلندي هئي ته برج بهاري

ماسي دريا خاتون جو حيدرآباد وارو گهر، هڪ روايتي خوبصورت سنڌي گهر هو، جنهن ۾ داخل ٿيڻ وقت سڀ کان

ڳچ سالن جي ڳالهه آهي ته ڪنهن جهنگ ۾ نديءَ جي ڪناري تي آباد ننڍي ڳوٺ ۾ هڪ سوداگر يعقوب

رات جا اٺ ٿيا هئا ۽ لائبريري ۾ صرف ٻه ئي ماڻهو رهجي ويا هئا. ملهار، جيڪو پنهنجي ليپ ٽاپ

سچي محبت نصيب سان ملندي آھي، سندس چھرو محويت مان تڪيندي چيم. ھُو صدا جو پياڪ، گھڻي پيتل ھئڻ باوجود