بلاگ

انساني زندگي ٻن بنيادي روين جي وچ ۾ لٽڪيل آهي، هڪ آهي To have (ڪجهه ماڻڻ يا حاصل ڪرڻ) ۽

خوشيون دُھلن ۽ ڌماڪن سان ملھائڻ ان حد تائين ھر ڪنھن جو حق ٿئي ٿو، جنھن حد تائين ٻين جو

رات جا ٽي وڳا هئا، اونداهي پنهنجي پوري دهشت سان ڳوٺ کي وڪوڙي ويٺي هئي، پر ان اونداهي کان به

عورتن جي حقن بابت ڪامريڊ لينن سان ڪيترائي ڀيرا منهنجو بحث ٿيو. ان بحث جي دوران هن ان مسئلي تي

ڌرتي جيڪا ڌڻين جي ديس، دريائن جي دلڪشي ۽ دامنِ فطرت جي دلربائيءَ سان سينگاريل هئي، اڄ عالمي ماحولياتي گدلاڻ

هن ڌرتيءَ کي هميشه محبت، همدردي، ڀائيچاري ۽ انسانيت جي علامت سمجهيو ويندو رهيو آهي، پر افسوس سان چوڻو پوي

جتي علم جا دروازا کليل هجن، اتي خوف جا پاڇا نه هجڻ گهرجن ۽ جتي خوف راڄ ڪري، اتي علم

9-اي بي سي (ڪاروباري دنيا): اميتاڀ بچن ڪارپوريشن جي قيام جو مقصد، پروفيشنل ازم جي ذريعي ھندستاني فلم جي غير

ڪيچيءَ جي هڪ واهيات قسم جي اڳڪٿي ته عورتون مون تي فدا ٿينديون، سا بلڪل سچ ثابت ٿي. جڏهن ته

وڻن ۽ ٻوٽن جو وجود انسان کي اهو احساس ڏيارين ٿا ته زندگي صرف ساھه کڻڻ جو نالو ناهي، پر

عورت ذات کي صدين کان بيڪار ۽ عقل جي انڌي سڏيو ويو آهي. ڪڏهن بيوفا ته ڪڏهن بداخلاق جا مهڻا

سنڌي سماج هجي يا عالمي معاشرو، عورت کي هڪ مڪمل انسان طور تسليم ڪرڻ بدران اڪثر ڪري کيس رڳو جنس