”او منهنجي امان او منهنجا بابا“ آئون تنهنجي ڌيءَ انيتا آھيان… اها انيتا جنهن کي توهان پيار مان اَنُو ڪري سڏيندا هئا. توهان مون کي ننڍپڻ ۾ ڏاڍو پيار ارپيو غريبي حال هوندي به وس آھر خوشيون ارپيون ۽ مون به پنهنجي اباڻي ڪکائين گهر جي اڱڻ تي غربت ضرور ڏٺي.
حيدرآباد ۾ ڪاليج جي تعليم وٺڻ دوران ڪتابن، رسالن ۽ اخبارن پڙهڻ جي شوق ۽ علامه دائود پوٽو لائبريري جي ويجهو هئڻ ڪري روزانو وڃڻ ٿيندو هو. لائبريري ۾ مطالعي دوران هڪ پوڙهو ملازم اسان جي آڏو رجسٽر رکندو هو جنهن ۾ لائبريري ۾ هر ايندڙ فرد پنهنجو نالو ۽ ايڊريس لکي صحيح ڪندو هو.
هيءَ دنيا هڪ مسافر خانو آهي جتي هر مسافر پنهنجي جيون جا چار پل گهاري جوڳي نه ڪنهن جا مٽ تحت رمتو بڻجي ٿو، سو ايئن اسان به سدائين سفر ۾ هوندا آهيون.
هن سال چوماسي جي برساتن سبب جتي ماڻهن جو هر حوالي سان تمام گهڻو نقصان ٿيو آهي.
چوڻ لڳو مون جيڪو ٻڌايو آھي اھو تون ان ڪري نٿو ٻڌائي سگھين جو تون ستو پيو ھئين. مون چيو سر آخر توھان ڇا ٻڌايو هو؟ ڇو جو منھنجي خيال ۾ ته ان کان سواءِ ٻيو ڪو فرق ڪونھي. مون ٻڌايو ھو ته نثر ۾ اسان چوندا آھيون؛ ھو اچي ٿو.
عالم انسان جي ھن انمول ۽ انوکي سماج ۾ ٿيندڙ ھر قسم جي ڪار گذارين ۽ سرگرمين جا ھر دل ۽ ھر روح تي الڳ الڳ اثر ۽ عڪس اولڙا پوندا ۽ مرتب ٿيندا رھندا آھن.
ان ۾ ڪو شڪ ناهي ته آفريڪا جي ماڻهن کي يورپين ، ويندي اسان جي ايشيا جي ماڻهن، جانورن کان به گھٽ ٿي سمجھيو… تڏهن ته هنن آفريڪا جي ماڻهن کي غلام بڻائي انهن جو رڍن ٻڪرين وانگر وڪرو ٿي ڪيو.
شيدي شهزادي عبدالرحمان سوريءَ تي ڪيترائي ڪتاب لکيا ويا آهن. آئون نٿو سمجھان ته هن کان وڌيڪ ڪنهن ٻئي آفريڪي غلام تي لکيو ويو هجي ۽ هن وانگر ڪنهن ٻئي غلام جو اولاد آفريڪا ۽ آمريڪا ٻن کنڊن جي مختلف شهرن ۾ ٽڙيل پکڙيل هجي.
ڪيترين صدين کان دنيا ۾ پرڏيھ اندر ٿيندڙ واپار ۾ ھندو واپارين جو ڪردار رھيو، جيتوڻيڪ انھن سان گڏ ڪجھ مسلمان تاجر پڻ ھوندا ھئا، پر اھي اٽي ۾ لوڻ برابر ھئا، پر تاريخ انھن جو ذڪر ضرور ڪيو آھي.
پنجاب سان تعلق رکندڙ اسڪالر ۽ لاهور يونيورسٽي آف مئنيجمينٽ سائنسز (لمس) ۾ اسسٽنٽ پروفيسر جون خدمتون سرانجام ڏيندڙ ڊاڪٽر عاصمه فيض جو پي ايڇ ڊي جي ٿيسز تي مشتمل ڪتاب بعنوان In Search of Lost Glory: Sindhi Nationalism in Pakistan گذريل سال مشهور اشاعتي اداري آڪسفورڊ يونيورسٽيءَ طرفان ڇپيو ويو آهي،
ظاهر آهي اسان جي سنڌي ٻولي ۾ نه ته سائنس جي ٽرمينالاجي ميسر هئي ۽ نه ئي سائنس ۽ ٽيڪنالاجي جا ڪتاب انهن حالتن ۾ ماڻهن جو انگريزي ٻولي ڏانهن رجحان فطري هو.
رياست سياست، حڪومت يا جمھوريت سڀ عوام جي ڀلائي ۽ خوشي لاءِ آھن. اڳ سياست جي وصف بادشاھت يا طاقت جي چوڌاري گھمندي ھئي، ھاڻي اھا تبديل ٿي ان عوام جي ڀلائي ۽ خوشي لاءِ پنھنجو روپ ورتو آھي.
