ڪهاڻيون
2045ع جي ڪهاڻي: روبوٽ : حسيب ڪانهيو
”اها ڳالهه ڏاڍي خوشي جهڙي آهي جو پنهنجي ڪارخاني جي تيار ٿيل مال جي مارڪيٽ ۾ وڏي گهرج آئي آهي،
”اها ڳالهه ڏاڍي خوشي جهڙي آهي جو پنهنجي ڪارخاني جي تيار ٿيل مال جي مارڪيٽ ۾ وڏي گهرج آئي آهي،
”آرتي او آرتي!“ ”جي آئي ممي!“ ”جلدي ڪم لاهي تيار ٿي، پوءِ اسان ٻئي ڄڻيون هلون ٿيون“ ”ڪاڏي هلڻو آ
”اليوشيا“، ننڍي ڀاءُ جو نالو ھو. سڀئي کيس ”اليوشيا“ ئي ڪوٺيندا ھئا، پر ھڪ ڏينھن جي ڪرڻي ھيءَ ٿي جو
اها هڪ بهترين صبح جي شروعات هئي. معمول مطابق ڏاڙهي تي ريزر گُهمائي، ننڍيون مُڇون اڃان ننڍيون ڪري، وهنجي سُوٽ
هيءُ داستان، مون پنهنجي نئين سفر دوران، بغداد جي هڪ ڪٻڙي مصور کان ٻڌو. هُن اها ڪهاڻي نقل ڪئي هڪ
بابو مزدور هو، رنگ جو ڪم ڪندو هو. امان ٻڌائيندي هئي ڳوٺ ۾ اسان جو هڪ ڪچي ڪمري تي مشتمل گهر
گهگهر ڦاٽڪ تي ٻارهن سالن جي نياڻي امِ ڪلثوم سان زيادتي ڪري ان کي ماري اڇلائي ويا. ماريندڙ پاڻ نه