بلاگ

رات جي اونداهه جڏهن ڌرتيءَ کي پنهنجي نرم چادر سان ڍڪي ڇڏي ٿي ۽ شهرن جا شور آهستي آهستي ماٺ

سنڌ ۾ هن وقت مختلف قسمن جا مقابلا هلندڙ آهن. هڪ طرف وڏن ماڻهن پاران ميلا لڳائي، ملھه پهلوانن جا

سنڌ ۾ نياڻين جي اغوا، جنسي زيادتي ۽ قتل جا واقعا رڳو خبرن جا عنوان ناهن، پر اسان جي سماجي

سنڌ جي پاڪ سر زمين جو ڄائو سُئي گيس ٽرانسميشن جي مائيڪرو ويو (فون ۽ وائرليس+) سسٽم جو ڄاڻو انجنيئر

خديجه خاتون دائودپوٽي جي ولادت 1918 ۾ حيدرآباد ۾ ٿي ۽ 21 جولاءِ 2001 تي هن فاني جهان مان لاڏاڻو

تحرير: اختر برهماڻي ڇا يونيورسٽي ميلو آهي؟ ڇا ڪاليج ملاکڙو آهي؟ ڇا ڪئمپس روز نون تماشن لاءِ ليبارٽري طور قائم

تعليم ڪنهن به قوم جي فڪري، اخلاقي ۽ معاشي بقا جو بنياد هوندي آهي، پر جڏهن اهو بنياد ئي ڪمزور،

اسان جي معاشري ۾ عام طور تي غربت ۽ اميري کي هڪ ئي پيماني تي ماپيو وڃي ٿو، حالانڪه انساني

1994ع جو زمانو ھو جڏھن انڊين فلم “اي لو اسٽوري 1942” آئي ۽ ان جي ھڪ گاني “اڪ لڙڪي ڪو

منھنجو بابا: آئون جڏھن به پنھنجي پيءُ کي ياد ڪيان ٿو ته ھو مون کي ميز تي لکندي ۽ پڙھندي

”مان به ڀوتن، شيطانن ۽ راڪاسن جون تصويرون ٺاھڻ وارو آهيان.“ خبر ناھي ته ڇو، پر جيئن ئي مان تَڪيچي

هونئن ته سڄو ملڪ ڪافي عرصي کان دهشتگرديءَ جو شڪار آهي، جنهن جي ڪري عوام ۽ حڪومت سخت مشڪلاتن کي