بلاگ

پاڪستان ۽ ڀارت جي وچ ۾ ڪشمير جو مسئلو نھايت پراڻو ۽ ڏاڍو پيچيده رھيو آھي. ھي مسئلو ٽن رياستن

ڪُئير موجوده دور جو جديد موضوع ته ناهي، پر افسانوي ادب ۾ ان جي مقبوليت وڏي اهميت رکي ٿي. بنيادي

سنڌي ادب صديون پراڻي تاريخ، تهذيب ۽ ثقافت جو امين رهيو آهي. هن ادب جي جهوليءَ ۾ صرف شاعري، ڪهاڻي،

عالمي تعليم ۽ تحقيق جي ميدان ۾ هڪ وڏي تاريخي تبديلي خاموشيءَ سان جنم وٺي چڪي آهي. اهي ملڪ، جيڪي

منهنجو هڪ اڻ ڇپيل خيال يا قول ته: “سٺي اڳواڻ ۽ سٺي پوئلڳ لاءِ اڀياس لازم آهي.” اهڙيءَ طرح ساڀ

هونئن ته سڄي پاڪستان ۾ دهشتگردن جو نيٽ ورڪ ڪم ڪري رهيو آهي، پر بلوچستان ۽ خيبر پختونخواهه ۾ دهشتگرديءَ

اسان جي انصاف بابت سمجھه پراڻي ٿي چڪي آهي. ٻين سڀني احساسن ۽ ادراڪن وانگر اسان جي انصاف متعلق سمجھه

اسان جي سماج جو الميو اهو آهي ته هتي سچ ڳالهائڻ سڀ کان وڏو ڏوھ بڻجي ويو آهي، جيڪو به

برطانوي سامراج جنهن پنهنجو پاڻ کي سٺي حڪمراني، قانون جي بالادستي، ميرٽ ۽ بهترين بيورو ڪريسي جو استاد بڻائي ڪري

آرٽيفيشل انٽيليجنس AI/مصنوعي ذھانت/ھٿرادو ذھانت جي اچڻ کانپوءِ زندگيءَ جي ٻين شعبن جيان ان کي آرٽ/آرٽسٽن لاءِ خطرو سمجھيو پيو

انگريز سامراج کان آزاديءَ جي جنگ ۾ پنھنجي جان گھوريندي مُرڪندي ڦاھيءَ چڙھي ويندڙ سرويچ ھيمو ڪالاڻي 19 سالن جو

جڏھن ”ڪووڊ اوڻيھه“ اسان سڀني مٿان ھڪ قھر ٿي ڪريو ھو ۽ گھر ۾ ويٺي ويٺي ڌپ ڪرڻ لڳو ھئس