سائنسدانن انڪشاف ڪيو آهي ته دماغي ۽ اعصابي ڪمزوري مان گذرندڙ خاص طور تي وڏي عمر جي ماڻهن جي جسم ۾ جيڪڏهن وٽامن ڊي جو مقدار وڌيڪ هجي ته تڏهن پڻ ان جو فائدو ٿئي ٿو ۽ اهڙي ريت سندن دماغ ۾ ڌيان جو عمل سست ٿي سگهي ٿو.
هيءَ ”ڪهاڻي توهان لکي آهي.؟“
واٽس ايپ گروپ ۾ شيئر ٿيل منهنجي ڪهاڻي جي موڪليل اسڪرين شاٽ هيٺان لکيل هو.
”ها“ مون مختصر جواب ڏنو.
فاريه جو مزاج هوبهو پنهنجي والد عبدالخالق جهڙو هو؛ خاموش طبع، همدرد، مثبت سوچن واري ۽ پرخلوص، ڊگهي قدرآور ذهين، جڏهن ته رنگ ڪجهه سانورو هئس، پر ڪڏهن به پنهنجي رنگ جو احساس ڪونه رکيائين.
تڏھن خبر پئي جڏھن اسڪول جي مئگزين ۾، سندس ڪھاڻي ڇپي. انل ڪمار چٽوپاڌيا، ڇھون درجو!
تڏھن کان ڪھاڻيڪار ٿيڻ جو شوق ھو کيس. ڪھاڻيون سٺيون سرجنديون ھئس ۽ مون کي ته ھميشه کان يقين آھي ته شاعر يا اديب ھجڻ، ڪنھن خدائي دَينِ جي ڳالھ آھي، ورنه ته ھرڪو شاعر نه ٿي وڃي. انوءَ ۾ اھا ڳالھ ھئي جيڪا وڏن وڏن فنڪارن کي ڄائي ڄم کان ملندي آهي.
سنڌي ادبي سنگت شاخ موري جي موجوده سيڪريٽري سُهڻي شاعر، اديب ۽ اُستاد سائين رضا لانگاھ سميت سڀني عھديدارن ۽ ميمبرن جا نهايت ٿورائتا آهيون،
جلد ئي سڄي سلطنت ۾ بيچيني پکڙجي وئي، حڪومت جو نظام مفلوج ٿي ويو، سپاهين جي چرپر جي ڳالهه ٻولهه ٿيڻ لڳي ۽ ماڻهو خانا جنگيءَ بابت ڳالهائڻ لڳا- چيو ٿي ويو ته نظام اصفهان جي ڪجهه علائقن ۾ هٿيار ورهايا آهن
ھي ڪتاب سنڌ جي نامياري ليکڪ، ماروئڙن جو درد رکندڙ حساس طبيعت جي مالڪ عبدالغني شر جو لکيل آھي. جنهن ۾ ٽوٽل 16 احساس آھن ۽ ھر ھڪ احساس سماج جي مختلف دردن جي عڪاسي ڪري ٿو.
جيئن جيئن روس يوڪرين جنگ جا ڏينھن گذرندا وڃن، تيئن تيئن جنگ جي ميدان تان نيون نيون ۽ ڇرڪائيندڙ خبرون سامھون اچن پيون. ھن جنگ دنيا کي عدم تحفظ جي احساس ۾ مبتلا ڪري ڇڏيو آھي. دنيا جي آئندي بابت سوال پيدا ٿي رھيا آھن.
جيڪڏهن ڪنهن انسان جو پراسرا طريقي سان موت ٿئي ٿو ته ان ۾ گهڻا ئي شڪ پيدا ٿيندا آهن ۽ ماڻهو مختلف قسم جا رايا قائم ڪندا آهن، بلڪل ايئن جيئن اسان پراسرا قتل تي ٺهيل ناول، فلم يا ڊاڪيومينٽري ۾ ڏسندا آهيون ۽ پوءِ اسان جي ذهن ۾ مختلف قسم جا وهم ۽ شڪ پيدا ٿيندا آهن،
”او منهنجي امان او منهنجا بابا“ آئون تنهنجي ڌيءَ انيتا آھيان… اها انيتا جنهن کي توهان پيار مان اَنُو ڪري سڏيندا هئا. توهان مون کي ننڍپڻ ۾ ڏاڍو پيار ارپيو غريبي حال هوندي به وس آھر خوشيون ارپيون ۽ مون به پنهنجي اباڻي ڪکائين گهر جي اڱڻ تي غربت ضرور ڏٺي.
حيدرآباد ۾ ڪاليج جي تعليم وٺڻ دوران ڪتابن، رسالن ۽ اخبارن پڙهڻ جي شوق ۽ علامه دائود پوٽو لائبريري جي ويجهو هئڻ ڪري روزانو وڃڻ ٿيندو هو. لائبريري ۾ مطالعي دوران هڪ پوڙهو ملازم اسان جي آڏو رجسٽر رکندو هو جنهن ۾ لائبريري ۾ هر ايندڙ فرد پنهنجو نالو ۽ ايڊريس لکي صحيح ڪندو هو.
هيءَ دنيا هڪ مسافر خانو آهي جتي هر مسافر پنهنجي جيون جا چار پل گهاري جوڳي نه ڪنهن جا مٽ تحت رمتو بڻجي ٿو، سو ايئن اسان به سدائين سفر ۾ هوندا آهيون.
