آبهوا جي تبديليءَ جي موافقت سان ملڪن جي وڌندڙ آبادي به هڪ وضاحتي عنصر آهي، جنهن تي مهل سان غور ڪرڻ جي اشد ضرورت آهي. ان ڪري ته وڌندڙ آبادي سبب خالي ميدان هاڻي شهر بڻجي رهيا آهن، معنيٰ جن حصن تي وڻ، ٻيلا ۽ ساوڪ هجڻ گهرجي ها، انهن جاين تي هاڻي آباديءَ جي پيھ وڌندي رهي ٿي، جنهن جو انت شمار ناهي، جنهن جي حد مقرر ناهي ته جنهن ۾ چين سميت هندستان جي آبادي به ليکي ۾ آڻي سگهجي ٿي. ڇو جو جتي دنيا جي آبادي 1900 ۾ هڪ ارب 60 ڪروڙ هئي سا هڪ صدي گذرڻ سان 8.1 ارب ماڻهن تي پڳي آهي. جنهن جو مثال هڪ ڪمري ۾ ماڻهن جو به وٺي سگهجي ٿو، جو جنهن ڪمري ۾ ٻن ماڻهن جي رهڻ جي گنجائش هجي اتي 20 ماڻهو نٿا رهي سگهن. ان ڪري ته اهي آڪسيجن جو کاپو هوندا ۽ ڪاربان ڊاءِ آڪسائيڊ به گهڻي ڇڏيندا. ساڳيو مثال هن ڌرتي جو به آهي ته جيڪي ميدان، ٻيلا، ساوا جبل، ساوڪ وارا ميدان، جهر جهنگ ۽ وڻ ٽڻ سُڪائي ماڻهن جي آبادي وڌائي ٿي وڃي. معنيٰ ڌرتي جي انهن حصن جو ساھ منجهايو ٿو وڃي. ان کان به وڌيڪ خطرناڪ ڳالھ جو انهن زرعي ۽ ساوڪ وارن حصن تي صنعتي زون جڙي ٿا پون، جيڪي هڪ پاسي ڌرتي جي ساوڪ سڪائن ٿا ته ٻئي پاسي اهي ڌرتي تي ڪاربان ڊاءِ آڪسائيڊ وڌائين ٿا. جنهن سان ڌرتي جي جيوت کي وڏو نقصان رسي ٿو، جنهن جو ڪاٿو لڳائڻ مشڪل آهي ۽ آخر هي نقصان ڪٿي دنگ ڪندا ۽ ڪير انهن جي ترت اپاءُ به وٺي سگهندو.
